|
Dit hoofdstuk is gewijd aan de Postnatale Depressie en bevallingstrauma
. Omdat over postnatale depressie al veel wordt gezegd en geschreven hou ik het kort. Ik zal wat langer in gaan op het thema bevallingstrauma.
Postnatale depressie (postpartum depressie)
Soms beginnen de klachten al gedurende de zwangerschap, of tijdens de bevalling. Maar bij het grotendeel van de vrouwen beginnen de klachten vlak na de kraamtijd. Circa 10 % van de moeders, krijgt in min of meerdere mate te maken met klachten welke wijzen op een depressie. De oorzaken hiervan zijn niet helemaal duidelijk, hoewel wel is gebleken dat vrouwen die welbewust voor een natuurlijke zwangerschap en bevalling (kunnen) kiezen minder risico lopen op een depressie naderhand.
Onlangs maakte de Universiteit van California, Irvine, de onderzoeksresultaten bekend van een studie dat werd verricht onder 100 prille moeders. Het bleek dat 16 moeders na de bevalling een postnatele depressie hadden ontwikkeld. Bij 12 van hen werd halverwege de zwangerschap een verhoogde produktie van het stress-hormoon CRH in hun placenta waargenomen. Dit duidt dus op een direct verband tussen een stressvolle zwangerschapsperiode en een depressie naderhand.
Daarnaast speelt ook het 'Big live-event' aspect een belangrijke rol.
Stel je eens voor je bent zwanger. Wat spannend! Om er voor te zorgen dat alles goed zal gaan luister je goed naar wat de medische hulpverlening over je zwangerschap zegt en wat je allemaal moet doen en laten. Je eigen intu�tie en je gezond verstand zet je maar even op een zwak pitje, want zij hebben er meer verstand van dan jij.
En dan is je baby er. Gelukkig weet de kraamhulp er alles over, maar dan is zij weg. En ineens moet je z�lf voor je kind zorgen. Zijn jouw eigen gezond verstand en je moeder-intu�tie wel belangrijke waarden. Dat kan een enorme omslag zijn, wat voor de een makkelijker te behappen is dan voor de ander.
Wanneer je een postnatale depressie hebt kan deze website zinvol voor je zijn:
www.geenrozewolk.com/default.html
Bevallingstrauma
Met bevallingstrauma bedoel ik Post Traumatische Stress Stoornis (PTSD), dat plaats vindt na de bevalling.
PTSD is een syndroom; het is de term voor een verzameling reacties op bedreigende, angstige of anderszins slechte ervaringen. Ze kunnen ontstaan door oorlogshandelingen, natuurrampen, terroristische aanslagen, ernstige ongevallen, of gewelddadige persoonlijke ervaringen zoals verkrachting.
En ze kunnen ontstaan bij een moeder tijdens de geboorte van haar kind. Niet alleen doordat het kind of de moeder zelf in levensgevaar is geweest, maar ook door factoren als verlies van controle, verlies van waardigheid, de onvriendelijke houding van de mensen om hen heen en het gevoel van niet gehoord te zijn of het ontbreken van informatie over, en het vragen van toestemming voor de toepassing van diverse medische handelingen op en in hun lichaam.
Er is tot dusver weinig onderzoek gedaan naar PTSD na de bevalling en er is ook weinig over gepubliceerd.
De oorzaken voor een bevallingstrauma zijn:
* Een langdurige of juist een korte en zeer pijnlijke bevalling
* Veel barenspijn
* Gevoelens van verlies van controle
* Intensieve medische interventie
* Noodsituaties, zoals bijvoorbeeld een spoedkeizersnede
* Onpersoonlijke behandeling of een anderszins onvriendelijke attitude van de medische hulpverlening
* Er wordt niet geluisterd naar de vrouw
* Gebrek aan informatie of uitleg
* Gebrek aan privacy en verlies van waardigheid
* Vrees voor de veiligheid van de baby
* De baby moet in het ziekenhuis verblijven
* Zwakke postnatale zorg
* Een vorig trauma (bijvoorbeeld in de jeugd, of bij een eerdere geboorte of huiselijk geweld)
Het komt ook voor dat alleen de partner de geboorte van zijn kind als traumatisch heeft ervaren.
Veel mensen kunnen zich niet voorstellen dat een 'natuurlijk' proces zoals het krijgen van een kind een soms jarenlang trauma kan veroorzaken. De algemeen maatschappelijke gedachte hierover is dat een moeder de bevalling meteen hoort te zijn vergeten zodra ze haar kind in de armen krijgt. Vrouwen die 'te lang' over hun bevalling door blijven malen wordt al gauw geadviseerd om er zich maar over heen te zetten en de hele bevalling maar gauw te gaan vergeten. De relaties met partner, familie en vrienden kunnen door dit onbegrip onder druk komen te staan.
Ook in de professionele geestelijke gezondheidszorg wordt de heftigheid van een postnataal trauma, het continu herbeleven van deze afschuwelijke gebeurtenis, maar al te vaak onderschat.
Hierdoor kan een getraumatiseerde moeder zich erg eenzaam en ge�soleerd gaan voelen. Ze kan zich zelf zwak gaan vinden en voelt zich misschien zelfs schuldig naar haar baby toe. Er zijn veel vrouwen die zich heen en weer geslingerd voelen door enerzijds het verlangen naar n�g een kind en anderzijds hun absolute voornemen om nooit meer een bevalling te hoeven door te maken. Daarnaast kunnen er seksuele blokkades ontstaan, wat een druk op de relatie legt, of zijn er vrouwen die medische onderzoeken zoals het laten maken van een uitstrijkje proberen te vermijden.
Daarnaast ondervinden veel vrouwen problemen in het opbouwen van een goede relatie met hun baby, omdat het contact hen voortdurend herhinnert aan het trauma.
Dit alles kan er toe leiden dat je als vrouw in een depressie belandt.
Is dit niet gewoon een postpartum depressie?
Nee. De verschijnselen van een aantal pati�nten met een chronische PTSS kan overlappingen vertonen met postnatale depressie (PND) en enkele van de symptomen zijn hetzelfde, maar het zijn twee verschillende aandoeningen en moeten individueel worden behandeld.
Helaas, omdat de kennis hierover over het algemeen heel slecht is, worden de klachten van veel vrouwen ten onrechte geassocieerd met postnatale depressie en krijgen ze een behandeling die weinig of niets doet om te kunnen helpen in hun situatie. Veel getraumatiseerde vrouwen krijgen van hun huisarts of psychiater te horen dat zij moeten proberen gewoon door te gaan met hun leven of dat ze alleen maar dankbaar moeten zijn dat ze een gezonde baby hebben. Uit dit soort reacties blijkt een grove misvatting van de aard van postnatale PTSD en kan eigenlijk maar de gevoelens van schuld en isolement vergroten. Vrouwen krijgen dan uiteindelijk een recept voor anti-depressiva mee, simpelweg omdat arts de aard van de aandoening niet begrijpt.
Het is echter belangrijk op te merken dat depressie hand in hand kan gaan met de postnatale PTSD, dus niet iedereen is verkeerd geholpen met anti-depressiva, Het kan wellicht een passende maatregel zijn voor specifieke omstandigheden.
Wat je zelf kunt doen
Het belangrijkste is voorkomen dat je in en depressie belandt:
Bespreek je gevoelens met iemand, die je vertrouwt en waar je erkenning vindt voor je gevoelens, Bijvoorbeeld bij:
Je huisarts
Je verloskundige
Een psychiater
Iemand die zich gericht bezig houdt met begeleiding bij postnatale psychische problematiek
Familie en vrienden
Lotgenoten
Zorg goed voor jezelf
Wees je bewust van je beperkingen; en doe niet te veel. Let op je eigen behoeften en maak tijd voor een time-out.
Gebruik aromatherapie, homeopathie, yoga, of ontspanningstechnieken; alles wat dat voor jou werkt.
Ga jezelf geen schuldgevoelens opdringen
Goede voeding is van vitaal belang.
Praat eens met het ziekenhuis en/of je verloskundige.
Veel vrouwen ervaren het als nuttig om te gaan praten met de hulpverlening, die betrokken was bij hun bevalling. Je kunt ook gaan praten met een medische hulpverlener die juist n�et bij jouw bevalling betrokken was.
Je hebt het recht op een kopie van jouw patientendossier. Daarnaast is er altijd de mogelijkheid om een klacht in te dienen.
Schakel tijdig professionele hulp in.
Het liefst bij een beoefenaar die begrip heeft voor jouw gevoelens. Hij of zij hoeft het er niet mee eens te zijn, maar er wel begrip voor kunnen opbrengen.
Veel vrouwen ervaren baat bij haptotherapie.
Gesprekstherapie helpt ook vaak.
Daarnaast zouden EMDR-therapie of EFT veel voor je kunnen betekenen.
Info:
Haptotherapie: http://haptonomie-haptotherapie.nl/
EMDR: http://www.emdr.nl/
EFT: http://www.eftnederland.nl/
Praten?
Zoals ik al eerder schreef: er is vooralsnog weinig bekend over bevallingstrauma�s. Het kan soms moeilijk zijn om de erkenning te vinden die je nodig hebt.
Ik ben ervaringsdeskundige en herinner me de gevoelens van eenzaamheid en niet begrepen worden.
Daarom heb ik over dit thema een mailgroep opgericht:
health.groups.yahoo.com/group/bevallingstrauma/?yguid=270594337
Sluit je gerust aan.
Websites:
http://www.birthtraumaassociation.org.uk/
http://birthtraumacanada.org/
http://www.sheilakitzinger.com/ArticlesBySheila/BadBirthHaunts.htm
http://www.birthpsychology.com/healing/
|
